Feeds:
Wpisy
Komentarze

Posts Tagged ‘Academy of St. Martin in the Fields’

ResurrectionTen wpis miał brzmieć zupełnie inaczej, ale… w Wielki Piątek przypadkiem natknąłem się na relację w radiowej Trójce, traktującą o tym, jak to Brytyjczycy świętują Dzień Śmierci Jezusa. Wśród wielu różnych, często historycznie uzasadnionych zwyczajów jeden okazał się być dość… niezwykły. Otóż, … nawet z lekka mnie zatkało, bo okazuje się, że sale Albionu rozbrzmiewają tego dnia haendlowskim Mesjaszem! W Wielki Piątek? Mesjasz? No niby ok, bo to opowieść o Jezusie in genere, ale… wszak tam nawet smutne momenty napisano tak, że noga sama przytupuje, a pod nosem nuci się melodia! Nie no, a słynne Hallelujah! Jak to śpiewać, gdy Chrystus właśnie umiera na Krzyżu?

Co kraj, to obyczaj – powie ktoś. Piją herbatę z mlekiem, mogą se nucić Alleluja pod Krzyżem. Zresztą, tych pięknych, melodyjnych chórów jest w dziele Jerzego Fryderyka Haendla od groma. Jeden piękniejszy od drugiego, aż chwilami ciężko uwierzyć, że tyle ślicznych i wyjątkowych zarazem melodii można było umieścić w jednym dziele. Heh, a na dodatek trza zauważyć, że po jedynym Niemcu, który podbił Anglię nikt tego więcej nie dokonał, a na takie nagromadzenie przebojów w jednym dziele (dziś powiedzielibyśmy: albumie) czekać musieliśmy do czasów duetu Lennon / McCartney.

Skoro więc już jesteśmy przy Haendlu, to oddajmy mu głos. Najpiękniejsza aria świata? Asz,  oczywiście. Bezwzględnie! Absolutnie! Z tekstem z Listu św. Pawła do Koryntian:

W jednej chwili, w oka mgnieniu, na odgłos trąby ostatecznej;

Bo trąba zabrzmi i umarli wzbudzeni zostaną jako nieskażeni,

a my zostaniemy przemienieni.

Albowiem to, co skażone, musi przyoblec się w to, co nieskażone,

a to co śmiertelne musi się przyoblec w nieśmiertelność.

Oto Gwynne Howell z towarzyszeniem trąbki, chóru oraz orkiestry Academy of St. Martin In The Fields.

Kurtyna! A zamiast napisów końcowych to, co miało być wpisem na Wielką Niedzielę. Błogosławieństwa! Chrystus Zmartwychwstał! 🙂

Koniecznie należy posłuchać. KONIECZNIE! (kolejność dowolna):

  1. Gesualdo: Tenebrae, The Hilliard Ensemble (choć może też być Herreweghe),
  2. Josquin Despres: Missa Pange Lingua, Missa La Sol Fa Re Mi (znakomici The Tallis Scholars),
  3. Thomas Tallis: Lamentations Of Jeremiah (The Tallis Scholars, again),
  4. Allegri / Palestrina: Miserere & Missa Papae Marcelli, (The Tallis Scholars… wiem, to zaczyna być nudne),
  5. Tomas Luis de Victoria: The Mystery of the Cross, The Sixteens & Harry Christophers,
  6. Tomas Luis de Victoria: Requiem 1605, także The Sixteens & Harry Christophers,
  7. Bach Johann Sebastian: Easter Oratorios BWV 249 (final version), BWV 11, Bach Collegium Japan,
  8. Bach Johann Sebastian: Johannes-Passion, La Petite Bande & Sigiswald Kuijken,
  9. Bach Johann Sebastian: Matthaus Passion, Dunedin Consort / John Butt
  10. Boccherini Luigi: Stabat mater, Capriola di Gioia,
  11. Gesualdo Carlo: Tenebrae Responses For Good Friday Taverner Consort & Choir / Andrew Parrott (jak w pkt 1, ale można i tak),
  12. Graupner Christoph: Wo gehet Jesu hin? – Passion Cantatas Anton-Webern-Chor Freiburg & Ensemble Concerto Grosso,
  13. Handel George Frideric: Messiah (Dublin Version) Dunedin Consort / John Butt albo nawet lepiej Academy In St. Martin In The Fields,
  14. Schutz Heinrich: Auferstehungshistorie (Resurrection), Dresdner Kammerchor / Hans-Christoph Rademann,
  15. Schutz Heinrich: Matthäuspassion SWV 479 (St. Matthew Passion) Dresdner Kammerchor / Hans-Christoph Rademann,
  16. Zelenka Jan Dismas: Responsoria Pro Hebdomada Sancta Zwv 55; Lamentatio Ieremiae Prophetae Zwv 53 Collegium 1704; Collegium Vocale 1704 / Vaclav Luks,
  17. Buxtehude Dieterich: Membra Jesu Nostri, Capella Angelica; Lautten Compagney / Wolfgang Katschner,
  18. Pergolesi Giovanni Battista: Stabat Mater,  King’s Consort,
  19. Vivaldi Antonio / Zelenka Jan Dismas: The Return of the Angels, Ensemble Caprice,
  20. „Jauchzet dem Herren alle Welt”, Capella Sagittariana Dresden,
  21. Heinrich Ignaz Franz von Biber – Requiem, Gabriele Comfort and Players,
  22. Johann Christian Bach: Requiem (Akademie Fur Alte Musik, Berlin),
  23. Vivaldi Antonio / Bach Johann Sebastian: Gloria / Magnificat,
  24. Faure Gabriel: Requiem (albo Herreweghe, albo wersja z Jarousskym na wokalu),
  25. Haydn, The Last Seven Words Of Christ,
  26. Schütz Heinrich – Die Sieben Worte Jesu Christi Am Kreuz,
  27. Mozart, Wolfgang Amadeus: Requiem,
  28. Monteverdi, Vespro della Beata Vergine,
  29. Goldberg Baroque Ensembles: Easter Cantatas Of 18’the Century Of Gdańsk,
  30. Bach Johann Sebastian / Kuhnau Johann / Graupner Christoph: German Baroque Cantatas Miriam Feuersinger, soprano; Capricornus Consort Basel

 A na osłodę… kolejny fragment z Mesjasza 😀

Reklamy

Read Full Post »

Heh, no więc… nie mogłem sobie odmówić. Koncepcja wygląda tak:

Na placu Trafalgar Square stoi kościół pod wezwaniem Św. Marcina Wśród Pól. Od nazwy tej świątyni należy łatwo i szybko przejść do świetnej brytyjskiej orkiestry barokowej Academy Of St. Martin-In-The-Fields, prowadzonej od 1959 roku przez jej założyciela – sir Neville Marrinera (no, teraz to jest on już tylko honorowym jej prezesem, ale nie bądźmy drobiazgowi). Swego czasu Akademicy nagrali słynne już w czasach baroku koncerty skrzypcowe Arcangelo Corellego, a na okładkę płyty wybrano obraz Wodospady w Tivoli namalowane w 1661 roku przez Gasparda Dugheta. Tenże zaś francuski malarz, żyjący i tworzący głównie we Włoszech w XVII wieku znany jest również jako Gaspard … Poussin. A to nazwisko już coś znaczy. Bo gdy przyjrzymy się bliżej, to przybranym ojcem i nauczycielem Gasparda był …Nicolas Poussin. Tak tak, onże, autor słynnego Et In Arcadia Ego, obrazu, który całkiem spore zainteresowanie wywołał kilka wieków po swoim powstaniu, za sprawą teorii Michaela Baigenta, Richarda Leigh i Henry’ego Lincolna zaprezentowanych w książce Św. Graal, Św. Krew, z której później tak perfekcyjnie czerpał pewien współczesny pisarzyna.

Więc może i Corelli ma coś wspólnego ze spiskową teorią dziejów? Członek Akademii Arkadyjskiej (mamy stowarzyszenie, na pewno miało jakieś tajne cele), obracający się w kręgach kościelnych musiał być świadkiem wielu nieujawnionych zdarzeń, których Watykan jak zwykle nam, powszednim zjadaczom chleba nie ujawnia. Do tego jeszcze ten Gaspard Dughet (pardon, Poussin) i jego przyszywany krewniak, co namalował aż wie wersje Et In Arcadia Ego (może któraś z nich kryje tajną wskazówkę pod warstwą farby?). I jeszcze londyński kościół, królowa Krystyna powracająca na katolicyzm w tle. Plus Rzeczpospolita Obojga Narodów, majacząca gdzieś na horyzoncie. Uff…  Podsuńmy temat Brownowi, na pewno zrobi z tego kolejną hiciarską knigę, a Tom Hanks będzie mógł dalej marnować swój talent.

Dobrze, koniec złośliwości. Te teorie spiskowe mają w sumie na celu jedno – to zachęta do wysłuchania albumu, którego recenzję znajdziecie TU.

Miłego dnia.

Read Full Post »

W niedzielny poranek idealnie się sprawdzi, proszę mi wierzyć, bo testowane po wielokroć. Na początek zapraszam do poszukania na jakiejś aukcji internetowej (lub ewentualnie w jakimś sklepiku ukrytym przez stechnicyzowanym światem) płyty analogowej, jak się to kiedyś mawiało, czyli popularnego ‚winyla’.

Troszkę ich w mojej szafie drzemie, więc od czasu do czasu będę do nich sięgał i zachęcał do posłuchania. Jak choćby dziś.

Zaczniemy zatem od … Ralpha Vaughn – Williamsa. Dość nietypowo, bo ja tak „nowej” muzyki to dawno (po namyśle to chyba w ogóle) nie promowałem. Kiedyś więc trzeba zacząć. Reszta szczegółów w recenzji…

Read Full Post »

A jakoś tak mnie naszło. Sam się niedawno miotałem między takimi myślami, a czymś bardziej niecenzuralnym. A bo to żeby się ścigać w kwestiach grania muzyki naszego kompozytora? Toż to jakoweś bezeceństwa. Ścigać to się można na basenie, bieżni, tudzież ewentualnie na szosie lub bezdrożu, jak się pomyka na rowerku. Ale w graniu muzyki? łeeeee…

I tak sobie myślę, że jednakowoż wyścigi takie, ino, że na mniejszą skalę robi sobie każdy meloman. Tylko, że w zaciszu domowym. I nie ma co zaprzeczać, że to zupełnie inna kwestia. Przykładem będzie mój dzisiejszy wieczorny „koncert” przy kominku.

Przymierzam się do Mesjasza Jerzego Fryderyka Händla. Jakiś czas już się przymierzam. Oczywiście to jeden z utworów klasyki, które każdy przynajmniej raz w życiu słyszał, choćby nawet nie kojarzył, co zacz diabeł z nim pogrywa. Kto twierdzi, że nie słyszał – proponuję przypomnieć sobie najsłynniejszy fragment – linku uskrzydlające Alleluja (tu w wykonaniu Choir of King’s College z Cambridge). Znane? No jasne…

Zatem, przymierzanie miało konkursowy charakter. Szukając konkretnego wykonania (w sensie takiego, które będzie mi odpowiadało) pożyczyłem kilka płyt.

Pierwsza z nich to Academy and Chorus of St. Martin-in-the-Fields prowadzone przez Neville Marrinera (orkiestra) i László Heltaya (chór). Mesjasz oparty na wykonaniu londyńskim z 23 marca 1743 roku (opracowanie Christophera Hogwooda). Nagrane w … 1976 roku przez Deccę i wydane na płytach CD przez firmę Altaya.

Druga z płyt, to wersja Mesjasza nagrana przez Bach Collegium Japan prowadzone przez Masaaki Suzukiego. Oparta na wersji tekstowej opracowanej przez Charlesa Jennensa z XVIII wieku. Zarejestrowana w The Shoin Women’s University Chapel. Mam słabość  do Suzukiego, więc mimo pozornej obiektywności prowadzi(ł) on w wewnętrznym rankingu. Wydanie BIS-u.

Ostatni ze słuchanych albumów to – jakże by inaczej – Paula McCreesha Gabrieli Consort & Players. Wersja z 1754 roku (Foundling Hospital Version), nagrana na instrumentach z epoki. Wykonanie zarejestrowano w Kościele pod wezwaniem Wszystkich Świętych w Londynie, płyty wydał Archiv.

Ostatecznie… po tygodniowym słuchaniu … z przerwami na Chopina… The Winner is…

No właśnie. Jaki zwycięzca? Przecież nie można ponoć przeprowadzać konkursów (a w każdym razie sporo osób neguje takie coś jak konkurs muzyki klasycznej). To co robimy w takim razie w domowych pieleszach? Wybierając jakieś nagrania kosztem innych?

Georg Friedrich Händel: Messiah (HWV 56)

Już się nie mądrzę. W każdym razie Mesjasz do mnie przyjdzie ze znanego sklepu internetowego (chyba, że znowu mieli go w katalogu ‚na wyrost’ jak niedawno z kantatami Bacha na SACD). Będzie to dla odmiany … Freiburger Barockorchester pod dyrekcją Rene Jacobs. Sam jestem ciekawy, jak brzmi, bo wybrałem trochę w ciemno … Aha, album wydała Harmonia Mundi.

Pewnie, jak już przyjdzie, to posłucham i coś napiszę…

Read Full Post »