Feeds:
Wpisy
Komentarze

Posts Tagged ‘Bach Collegium Japan’

Józef Chełmoński: Babie lato

… mnie ogarnęło. Trochę płyt nowych mam, nawet niektóre opisałem, ale jakoś nie mogę się zebrać, by opublikować te teksty. Znaczy się – lenistwo. Zanim jednak oddam się mu całkowicie – za sprawą nadchodzącego urlopu – nadrobię kilka spraw i ów urlop zaanonsuję.

Zatem…w dziale RECENZJE znalazło się omówienie bachowskich koncertów skrzypcowych zagranych przez Bach Collegium Japan Masaakiego Suzuki. Miła, letnia, niezobowiązująca muzyka. Do poczytania TU.

Skoro słowo o urlopie się rzekło, to Węgry i Austria – wybieramy ten kierunek na najbliższe tygodnie. W Austrii – wiadomo – Wiedeń, więc na tę okoliczność pomozartujemy sobie fortepianowo wkrótce. A Węgry … to idealna okazja na rozpoczęcie mojej przygody z muzyką Józefa Haydna. Tym bardziej – że zamierzamy odwiedzić słynny węgierski Wersal, czyli Zamek Esterhazych w Fertöd. Ale… o obu tych miejscach przy najbliższej okazji.

 

Reklamy

Read Full Post »

Obchodzimy dziś, czyli 25 marca, równo 9 miesięcy przez Bożym Narodzeniem. Św. Łukasz w Ewangelii napisał tak:

„W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret,

do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja.

Anioł wszedł do Niej i rzekł: «Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, ».

Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.

Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga.

Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus.

Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida.

Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca».

Na to Maryja rzekła do anioła: «Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?»

Anioł Jej odpowiedział: «Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym

A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną.

Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego».

Na to rzekła Maryja: «Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!» Wtedy odszedł od Niej anioł.”

To wydarzenie wielokrotnie było natchnieniem dla artystów, którzy w rzeźbie, malarstwie wreszcie w muzyce próbowali oddać radość tejże chwili. Lista kompozytorów, którzy obrali sobie Zwiastowanie za źródło inspiracji jest niezwykle długa. Trzech z nich zebrano razem na płycie Magnificat nagranej przez Bach Collegium Japan, której recenzję znajdziecie w odpowiednim dziale (czyli TU).

Więcej o Zwiastowaniu pod linkiem, który załączam. A muzycznie? Proszę posłuchać Jana Dismasa Zelenki:

Read Full Post »

Poczytałem sobie ostatnio zajmującą dyskusję na temat artystki o której głośno od jakiegoś czasu. Mariusz Herma zapodał link, który przekierował mnie na blog pszemcia, skąd dalej przerzuciło mnie do strony Marty Słomki, a stamtąd do artykułu Jarka Szubrychta w Przekroju. Uff… Rzecz szła o Lady GaGa, która prowadzi swoją karierę jak chce, robi, śpiewa i wygląda tak, że jedni się zachwycają, a inni niekoniecznie. Zaś właściwie jedni i drudzy szukają uzasadnienia (dorabiają ideologię?) dlaczego warto lub nie warto tego artysty posłuchać.

Jakoś mam wrażenie, że w toku uzasadniania, dlaczego warto / nie warto słuchać takiej muzyki zapomina się, że docelowym celem wszystkich celów każdego artysty jest pieniądz. Kasa. Dziś pokaźne konto w banku, kiedyś wypchana sakiewka. Tylko to się liczy. Zabiegali o to przed laty kompozytorzy muzyki klasycznej, zabiegają dziś artyści pokroju Lady GaGi.

A na pytanie, czy warto na takiego wykonawcę jak wspomniana Pani Germanotta zwrócić uwagę niech każdy odpowie sobie sam. Gdyby miał trudności, niech zada sobie pytanie dodatkowe. Co byłoby, gdyby Lady GaGa nie stwarzała tych wszystkich eventów. Nie kręciła takich video, nie mizdrzyła się do brukowców i nie ubierała, jak się ubiera. Gdyby siedziała w studio, nagrywała muzykę, ubierała się w rozciągnięte swetry, pantofelki albo inne trepy ze sklepiku No Logo.

Świat się zmienił. Jak mocno? Ano… zobaczcie sami.

W 1706 roku w Mühlhausen zmarł Johann Georg Ahle, syn niemieckiego kompozytora Johanna Rudolfa Ahle. Rajcy miejscy specjalnie nie grymasili – znaleźli następcę tak szybko, jak to możliwe (a było to możliwe, bo ów następca mocno potrzebował pieniędzy). 15 czerwca 1707 roku nominację otrzymał Jan Sebastian Bach. Posada organisty w kościele pod wezwaniem św. Błażeja przyniosła mu podwyżkę i znaczne profity. Jego wynagrodzenie wynosiło bowiem 85 guldenów, 3 miary zboża, 2 sążnie drewna i 6 kop chrustu – jedno i drugie pod drzwi zwiezione, a nadto 3 funty ryb rocznie. Podwyżka znaczna, bo Bach rzucił robotę Arnstadt (za 5 guldenów miesięcznie) i powędrował do Turyngii.

A tak serio – wcale nie zachęcam do słuchania Lady GaGi. Ten wpis, to zapowiedź recenzji płyty z muzyką wspomnianego wyżej Johanna Rudolfa Ahle. Którą znajdziecie jak zwykle TU.

Merian, Matthäus d. Ä. (1593-1650): Mühlhausen/Thüringen

Read Full Post »

Wszystko możliwe. Nie będzie to co prawda ostatni wpis, ale tyle muzyki ostatnio dostałem, że właściwie brakuje mi czasu na jej przesłuchanie (o gruntownym odsłuchu, czy opisaniu nie wspomnę nawet). Ale powoli, nutka za nutą, fraza za frazą przedzieram się przez ten gąszcz klasycznych dzieł.

Dziś – Rok z Chorałem Jana Sebastiana Bacha. Oczywiście w wykonaniu Suzukiego i jego chóru. Piękna rzecz – polecam. Recenzja TU.

Read Full Post »

… dosłownie i w przenośni. Zima przyszła, przynajmniej w naszej Wielkopolsce ładnie posypało. Jest biało, wreszcie znikła ta szarzyzna listopadowa i jakoś tak – mimo mrozu – raźniej człowiekowi ruszać rankiem do pracy. Pozamiatawszy wcześniej śniegowe czapy ze schodów, podjazdów, chodników i samochodów.

Dlaczego pozamiatane w przenośni? Ano, bo nieopatrznie pojechałem do Music-Island w ubiegłym tygodniu. Nieopatrznie, bo mając całą stertę nowych płyt do słuchania i cieszenia się muzyką, zachciało mi się jeszcze i jeszcze. No to teraz mam za swoje. Rzeczy niewiarygodnie pięknych dostałem tak na oko na pół roku pisania, a drugie tyle jeszcze tam na mnie czeka. A gdzie tu miejsce na albumy, które dostałem wcześniej? Oj, się porobiło.

No dobrze, dość narzekania, czas napisać o co chodzi…

Dziś będzie krótko o wydawnictwie, które każdemu melomanowi sprawić powinno wiele radości. Jako że gwiazdkowa gorączka właśnie przed nami, box, którego tyczy się niniejszy wpis z całą pewnością wzbudzi uśmiech na niejednej twarzy.

Bach Collegium Japan. O nich mowa. Zespół kierowany przez Suzukiego nagrywa już … okrągłe dwadzieścia lat (po namyśle, nie będę wspominał, czego słuchałem dwadzieścia lat temu – nie, że nie przystoi, aż tak źle nie było, ale nie pasuje do tego bloga raczej). Wracając – japoński dyrygent i jego ansambl nagrali przez ten okres tak ogromną ilość muzyki kantora św. Tomasza oraz jego poprzedników i następców, że poznanie wszystkiego wnikliwemu słuchaczowi zająć może drugie tyle lat. No, może krócej, ale pod warunkiem, że na żadne inne płyty tudzież koncerty wykonawców czasu się tracić nie będzie. Kantat – całe mnóstwo. Msze, koncerty, dzieła organowe (w końcu Suzuki to organista), a to tylko sam Johann Sebastian Bach. A gdzie reszta?

Na okrągłą rocznicę BIS przygotował box zawierający 15 różnych płyt nagranych przez BCJ. Czegoż tu nie ma? Jest Buxtehude i jego Membra Jesu Nostri, są Nieszpory Monteverdiego. Schütza Siedem Ostatnich Słów Chrystusa na Krzyżu i kolejne wykonanie – inne niż opisane wcześniej – Mesjasza Jerzego Fryderyka Händla. Oprócz tego – zadziwiający zbiór z rodzaju the best of, czyli A Choral Year With Bach: fragmenty kantat Jana Sebastiana, zestawione wg dat roku liturgicznego i … nieziemskiej melodyki (aktualny mój hit na pierwsze dni Adwentu). Wymieniam, wymieniam i nawet nie jestem w połowie.

Jak już jesteśmy przy rodzinie Bacha, to w boxie jest również płytka z kantami świeckimi (m.in. z Coffee Cantatą) kantora św. Tomasza, są koncerty skrzypcowe seniora i koncerty wiolonczelowe syna – Carla Philippa Emmanuela Bacha. Oczywiście taki zbiór nie mógłby się obyć bez bachowskiego Magnificat, a tenże utwór znajdziemy na płycie w zaszczytnym towarzystwie podobnych dzieł Zelenki i … zachwycającego Johanna Kuhnau. Generalnie więc barok rządzi, a skoro tak, to nasz znajomy Dan Laurin wraz z BCJ znakomicie prezentuje się w koncertach na flet Antionio Vivaldiego. Całość pięknie uzupełnia całkowicie dla mnie dotąd nieznany Johann Rudolf Ahle i jego Selected Vocal Music. Ufff…

Pozwolę sobie w niedalekiej przyszłości powyjmować z pudełka poszczególne części, bo można je sobie sprawić również pojedynczo. I napiszę parę słów. Póki co jest – polecam – ten box to znakomite wydawnictwo, warte uwagi każdego, kto lubi muzykę klasyczną. A zwłaszcza muzykę czasów baroku.

Read Full Post »

A jakoś tak mnie naszło. Sam się niedawno miotałem między takimi myślami, a czymś bardziej niecenzuralnym. A bo to żeby się ścigać w kwestiach grania muzyki naszego kompozytora? Toż to jakoweś bezeceństwa. Ścigać to się można na basenie, bieżni, tudzież ewentualnie na szosie lub bezdrożu, jak się pomyka na rowerku. Ale w graniu muzyki? łeeeee…

I tak sobie myślę, że jednakowoż wyścigi takie, ino, że na mniejszą skalę robi sobie każdy meloman. Tylko, że w zaciszu domowym. I nie ma co zaprzeczać, że to zupełnie inna kwestia. Przykładem będzie mój dzisiejszy wieczorny „koncert” przy kominku.

Przymierzam się do Mesjasza Jerzego Fryderyka Händla. Jakiś czas już się przymierzam. Oczywiście to jeden z utworów klasyki, które każdy przynajmniej raz w życiu słyszał, choćby nawet nie kojarzył, co zacz diabeł z nim pogrywa. Kto twierdzi, że nie słyszał – proponuję przypomnieć sobie najsłynniejszy fragment – linku uskrzydlające Alleluja (tu w wykonaniu Choir of King’s College z Cambridge). Znane? No jasne…

Zatem, przymierzanie miało konkursowy charakter. Szukając konkretnego wykonania (w sensie takiego, które będzie mi odpowiadało) pożyczyłem kilka płyt.

Pierwsza z nich to Academy and Chorus of St. Martin-in-the-Fields prowadzone przez Neville Marrinera (orkiestra) i László Heltaya (chór). Mesjasz oparty na wykonaniu londyńskim z 23 marca 1743 roku (opracowanie Christophera Hogwooda). Nagrane w … 1976 roku przez Deccę i wydane na płytach CD przez firmę Altaya.

Druga z płyt, to wersja Mesjasza nagrana przez Bach Collegium Japan prowadzone przez Masaaki Suzukiego. Oparta na wersji tekstowej opracowanej przez Charlesa Jennensa z XVIII wieku. Zarejestrowana w The Shoin Women’s University Chapel. Mam słabość  do Suzukiego, więc mimo pozornej obiektywności prowadzi(ł) on w wewnętrznym rankingu. Wydanie BIS-u.

Ostatni ze słuchanych albumów to – jakże by inaczej – Paula McCreesha Gabrieli Consort & Players. Wersja z 1754 roku (Foundling Hospital Version), nagrana na instrumentach z epoki. Wykonanie zarejestrowano w Kościele pod wezwaniem Wszystkich Świętych w Londynie, płyty wydał Archiv.

Ostatecznie… po tygodniowym słuchaniu … z przerwami na Chopina… The Winner is…

No właśnie. Jaki zwycięzca? Przecież nie można ponoć przeprowadzać konkursów (a w każdym razie sporo osób neguje takie coś jak konkurs muzyki klasycznej). To co robimy w takim razie w domowych pieleszach? Wybierając jakieś nagrania kosztem innych?

Georg Friedrich Händel: Messiah (HWV 56)

Już się nie mądrzę. W każdym razie Mesjasz do mnie przyjdzie ze znanego sklepu internetowego (chyba, że znowu mieli go w katalogu ‚na wyrost’ jak niedawno z kantatami Bacha na SACD). Będzie to dla odmiany … Freiburger Barockorchester pod dyrekcją Rene Jacobs. Sam jestem ciekawy, jak brzmi, bo wybrałem trochę w ciemno … Aha, album wydała Harmonia Mundi.

Pewnie, jak już przyjdzie, to posłucham i coś napiszę…

Read Full Post »

Nadszedł Wielki Tydzień. Wczoraj święciliśmy gałązki palmowe w  kościołach, na pamiątkę wjazdu Jezusa do Jerozolimy, a dziś  obchodzimy drugi dzień Wielkiego Tygodnia. Przypada nań  wspomnienie owego dnia, gdy Chrystus wszedł do świątyni  jerozolimskiej i zaczął z niej wyrzucać kupców, handlujących w Domu Ojca.

Muzycznie – mimo, że jest już Poniedziałek (a nie niedzielny poranek) zapraszam do przeczytania recenzji albumu Easter Oratorio / Ascension Oratorio Jana Sebastiana Bacha. Znajdziecie ją tu.  A póki co – posłuchajcie, bo warto. W linku zapowiedź piękna – fragment cudownej arii z wielkanocnego oratorium…

Read Full Post »

« Newer Posts