Feeds:
Wpisy
Komentarze

Posts Tagged ‘Dresden’

Drezdeńskie anioły...Przyznaję, trochę na siłę i specjalnie ostatnio napisałem recenzję albumu Music at the Court from St. Petersburg. Wyszły onegdaj takie albumy, z daleka pachnąc typowym rosyjskim nadymaniem i napuszeniem. Coś jak Władimir Putin bez koszulki z nagim torsem (albo ewentualnie w tielniaszce) – są pewnie tacy, którym on imponuje. Mnie nie bardzo – ale cóż, ja zacytowałbym tu Borcha Trzy Kawki (słowa o owcach w razie wątpliwości).

A przecież jak jest – każdy słyszy. Z pustego i Salomon nie naleje. Gdyby bowiem zestawić owe rosyjskie muzykowanie z takim dajmy na to dworem drezdeńskim, to … hospody pomyłuj. Łaskawie nawet zapominając (aby nie kopać leżącego), że Jan Sebastian Bach tworzył właśnie w Saksonii, to kompozytorzy o których większość osób nawet nie wie, że istnieli stworzyli dla saksońskiego dworu dzieła o takim wyrafinowaniu, o jakim rosyjski niedźwiedź mógł tylko pomarzyć sobie. Bez względu na to, ile by Romanowowie (i ich następcy) złota nie rzucili na stół, zawsze w tym zakresie pozostaną ubogimi krewnymi. Obiecuję, że skreślę parę słów o muzyce dworu drezdeńskiego, czyli Musik auf Dresdner Hof, gdzie Fasch, Graun, Fux, Heinichen, ba, Vivaldi, Telemann i Scarlatti a także (a może przede wszystkim Zelenka) po prostu zniewalają słuchacza urokliwością własnych kompozycji. Przyjdzie na to czas, a dziś… dziś sięgnijmy po jednego z wyżej wymienionych (acz w utworze, który na wspomnianym wyżej boxie miejsca nie znalazł, choć w Dreźnie bez wątpienia powstał). Oto Jan Dismas Zelenka i jego Missa Votiva.

A Rosjanie? A niech sobie kupują za ten swój gaz czy inne paskudztwo kolejne kulturalne dziedzictwo. Mnie bajki o tęsknej i dobrej rosyjskiej duszy zupełnie nie ruszają.

Reklamy

Read Full Post »

Powtórzę się pewnie, ale uwielbiam to miasto. Podoba mi się Saksonia, tamtejsze tereny obfitują w historyczne odniesienia tak względem naszych dziejów, jak i muzyki klasycznej – zwłaszcza barokowej – która jak wiadomo jest solą niniejszego bloga. Ilekroć więc myślę o leżącym tuż po drugiej stronie Odry starym państwie Wettynów, za każdym razem serce i rozum aż się rwą, by w tamte rejony wyruszyć. Ech…

Koniec roku. W marketach, w telewizji, radiu i internecie króluje jeden temat. PREZENTY. A przecież, zanim nadejdzie Boże Narodzenie, zanim usiądziemy do wigilijnego stołu i przełamiemy się opłatkiem, czeka nas jeszcze okres wyciszenia. Przygotowania na przyjście Jezusa. Adwent.

Skąd te dwa, pozornie nie związane ze sobą tematy? Czas, będący w kościele katolickim początkiem roku liturgicznego i miasto, zwane nie bez kozery Florencją Północy. Ano nieprzypadkowo, bowiem adwentowe Drezno to przede wszystkim tradycyjny, odbywający się od stuleci Weihnachtsmarkt.  Jarmark bożonarodzeniowy (choć trafniej byłoby oznaczyć go hasłem „adwentowy”) ma swój początek jeszcze w średniowieczu, gdy nad Łabą istniało kilka osad, a w największej z nich, Antiqua Dressin wprowadzono obowiązek wystawiania przez kupców swoich towarów w ramach tzw. Ius stapulae.

Dziś oczywiście stolica Saksonii zupełnie nie przypomina swojego średniowiecznego poprzednika, a jarmark adwentowy nie jest już obowiązkiem dla kupców. Oczywiście handel kwitnie, zwłaszcza różnymi rękodziełami, jednak najważniejszą częścią – przynajmniej z punktu widzenia Klasycznej Niedzieli – jest cały szereg koncertów i innych artystycznych wydarzeń, jakie w okresie od końca listopada do 24 grudnia w Dreźnie się odbędą.

Cóż zatem tam czeka na ludzi spragnionych wrażeń? Pomijając zabytki i muzea, bo tych w tym wpisie reklamować nie zamierzam, to najpierw konieczne trzeba zajrzeć do któregoś z licznych kościołów Drezna. W nich: rzecz nie do przecenienia – oratorium bożonarodzeniowe Jana Sebastiana Bacha. Wszystkie sześć kantat, podzielonych na dwa dwudniowe bloki można będzie wysłuchać  we Frauenkirche, kościele na Nowym Rynku (Neumarkt). Koncerty 10 i 11 grudnia, o godzinie 20.00. Ale – jak ktoś nie zdąży (ja nie zdążę), to może zajrzeć do Kościoła św. Krzyża – Kreuzkirche – przy Starym Rynku (Altmarkt). Tam też będzie można wspomnianych kantat Bacha wysłuchać: kantaty 1-3 (a więc pierwsza część oratorium) zabrzmią 14 grudnia o 19.00, a także 15 i 16 grudnia o godzinie 17.00. Druga część oratorium – czyli kantaty od czwartej do szóstej pewnie też zabrzmi w którymś z kościołów, niestety póki co program tego nie podaje (za to podaje, że te o numerach 1-3 wystawi również Martin-Luther-Kirche; może to jakiś błąd?).

Jakby komuś było mało dobrej muzyki, to w kościołach tradycyjnie rządzić będzie muzyka organowa, a … w Semperopera na Theaterplatz wystawiony zostanie Dziadek do orzechów Piotra Czajkowskiego. Bagatela – 12 razy w grudniu!!!!!!!!!!!!!

A my się cieszymy, że w Poznaniu raz zagrali Mesjasza… Cóż…

Tyle na dziś. Kolejne wieści wkrótce. A żeby nie było pustych przebiegów, skoro zaczęliśmy adwent 2012, to w dziale recenzje moje spojrzenie i zdań kilka na temat kantat adwentowych Jana Sebastiana. Granych przez Mały Ansambl. Zapraszam.

Read Full Post »

Powtórzę się pewnie, ale uwielbiam to miasto. Podoba mi się Saksonia, tamtejsze tereny obfitują w historyczne odniesienia tak względem naszych dziejów, jak i muzyki klasycznej – zwłaszcza barokowej – która jak wiadomo jest solą niniejszego bloga. Ilekroć więc myślę o leżącym tuż po drugiej stronie Odry starym państwie Wettynów, za każdym razem serce i rozum aż się rwą, by w tamte rejony wyruszyć. Ech…

Koniec roku. W marketach, w telewizji, radiu i internecie króluje jeden temat. PREZENTY. A przecież, zanim nadejdzie Boże Narodzenie, zanim usiądziemy do wigilijnego stołu i przełamiemy się opłatkiem, czeka nas jeszcze okres wyciszenia. Przygotowania na przyjście Jezusa. Adwent.

Skąd te dwa, pozornie nie związane ze sobą tematy? Czas, będący w kościele katolickim początkiem roku liturgicznego i miasto, zwane nie bez kozery Florencją Północy. Ano nieprzypadkowo, bowiem adwentowe Drezno to przede wszystkim tradycyjny, odbywający się od stuleci Weihnachtsmarkt.  Jarmark bożonarodzeniowy (choć trafniej byłoby oznaczyć go hasłem „adwentowy”) ma swój początek jeszcze w średniowieczu, gdy nad Łabą istniało kilka osad, a w największej z nich, Antiqua Dressin wprowadzono obowiązek wystawiania przez kupców swoich towarów w ramach tzw. Ius stapulae.

Dziś oczywiście stolica Saksonii zupełnie nie przypomina swojego średniowiecznego poprzednika, a jarmark adwentowy nie jest już obowiązkiem dla kupców. Oczywiście handel kwitnie, zwłaszcza różnymi rękodziełami, jednak najważniejszą częścią – przynajmniej z punktu widzenia Klasycznej Niedzieli – jest cały szereg koncertów i innych artystycznych wydarzeń, jakie w okresie od końca listopada do 24 grudnia w Dreźnie się odbędą.

Cóż zatem tam czeka na ludzi spragnionych wrażeń? Pomijając zabytki i muzea, bo tych w tym wpisie reklamować nie zamierzam, to najpierw konieczne trzeba zajrzeć do któregoś z licznych kościołów Drezna. W nich: rzecz nie do przecenienia – oratorium bożonarodzeniowe Jana Sebastiana Bacha. Wszystkie sześć kantat, podzielonych na dwa dwudniowe bloki można będzie wysłuchać  we Frauenkirche, kościele na Nowym Rynku (Neumarkt). Koncerty 10 i 11 grudnia, o godzinie 20.00. Ale – jak ktoś nie zdąży (ja nie zdążę), to może zajrzeć do Kościoła św. Krzyża – Kreuzkirche – przy Starym Rynku (Altmarkt). Tam też będzie można wspomnianych kantat Bacha wysłuchać: kantaty 1-3 (a więc pierwsza część oratorium) zabrzmią 14 grudnia o 19.00, a także 15 i 16 grudnia o godzinie 17.00. Druga część oratorium – czyli kantaty od czwartej do szóstej pewnie też zabrzmi w którymś z kościołów, niestety póki co program tego nie podaje (za to podaje, że te o numerach 1-3 wystawi również Martin-Luther-Kirche; może to jakiś błąd?).

Jakby komuś było mało dobrej muzyki, to w kościołach tradycyjnie rządzić będzie muzyka organowa, a … w Semperopera na Theaterplatz wystawiony zostanie Dziadek do orzechów Piotra Czajkowskiego. Bagatela – 12 razy w grudniu!!!!!!!!!!!!!

A my się cieszymy, że w Poznaniu raz zagrali Mesjasza… Cóż…

Tyle na dziś. Kolejne wieści wkrótce. A żeby nie było pustych przebiegów, skoro zaczęliśmy adwent 2012, to w dziale recenzje moje spojrzenie i zdań kilka na temat kantat adwentowych Jana Sebastiana. Granych przez Mały Ansambl. Zapraszam.

Read Full Post »

Słowniki podają, że tym sformułowaniem oznacza się zazwyczaj dzieło artysty, które kończy jego karierę. Traktuje się łabędzi śpiew jako krańcowy twór jakiejkolwiek działalności. Wszystko to za sprawą klasycznej już baśni, sugerującej, jakoby łabędzie, tuż przed śmiercią, którą wyczuwają wykonywały ostatni, często niezwykle piękny śpiew, mający stanowić ich pożegnanie ze światem doczesnym.

W naszej kulturze wyrażenie to weszło wręcz do słownika potocznego i każdy z nas niejednokrotnie się z nim spotkał. A czy ktoś z was słyszał ów łabędzi śpiew w rzeczywistości?

Ja nie, ale można posłuchać sobie namiastkę takowego. Wystarczy sięgnąć po utwór Heinricha Schütza, jego Der Schwanengesang to właśnie takie podsumowujące, ostatnie w życiu dzieło, jakie napisał. Czy to faktycznie łabędzi śpiew? Zapoznajcie się z recenzją płyty, którą znajdziecie TU.

A na koniec, mała próbka:

Read Full Post »

No, wcale nie namawiam do wywołania wojny i zmiany stanu posiadania jednego kraju na rzecz drugiego. Tytuł tyczy się bowiem czasów zamierzchłych, skądinąd wówczas ani obecne Niemcy ani dzisiejsze Włochy w stanie państwowym znanym nam nie istniały. Żeby zaś być bardziej skrupulatnym – tytuł (no nie dosłownie) wziął się z płyty, której recenzję znajdziecie w odpowiednim dziale (KLIK), do której wysłuchania (albo nawet wejścia w posiadanie) zachęcam.

Na płycie kilku mało znanych kompozytorów, związanych z drezdeńskim dworem (nawiasem mówiąc – muszę zajrzeć do książki Normana Daviesa – Zaginione Królestwa, bo Saksonii chyba najbardziej mi żal – patrząc przez pryzmat barokowej i klasycystycznej spuścizny) choć jak się przyjrzymy dokładniej, to taki np. Johann Hermann Schein to … kantor kościoła pod wezwaniem św. Tomasza w Lipsku, a więc tego samego, w którym kilkadziesiąt lat później tworzył Jan Sebastian Bach. Jak to się wszystko ładnie dookoła jednego miejsca skupiało…

Read Full Post »

„Co by było gdyby?” – pytanie takie najczęściej stawiamy sobie w odniesieniu do tych wydarzeń z historii, które zmieniły na zawsze kształt świata. Jakaś bitwa, jakaś wojna, jakiś król, czy książę, polityk lub zbrodniarz … wszystko to pojawia się jako tło rozważań nad miejscem, w którym nasza przeszłość,  teraźniejszość i przyszłość zależą od konkretnego zdarzenia. Jak choćby przy okazji wczorajszej rocznicy upadku muru berlińskiego, będącej początkiem zjednoczenia Niemiec.

A przecież oprócz zdarzeń „istotnych” ileż było takich, które nie miały znaczenia? Bo albo pozornie, albo faktycznie świat uważa je za mało ważkie by o nich pamiętać. Nikt zresztą nie zadaje pytania, jak wyglądałby świat, gdyby nie było The Beatles, Woodstock i Flower Power. Bo i po co, to w końcu tylko muzyka, a prawdziwa historia kształtuje się na polach bitew i w gabinetach polityków.

Na potrzeby tego wpisu można zadać pytanie, „Co by było, gdyby nie było Bacha?” I cóż, to dość prosta sprawa. Świat byłby nie ten sam, bowiem spuścizna, jaką po sobie pozostawił niemiecki kompozytor jest zbyt wielka, by o niej zapomnieć. Jednak docenienie bachowskiej roli to nie tylko zachwyt nad jego dziełami, ale również konieczność spojrzenia na rolę, którą kantor z Lipska dla popularyzacji muzyki barokowej napisanej przez współczesnych mu kompozytorów.

O wpływie wielkiego kompozytora na muzykę współczesną z ostrożności procesowej nie wspomnę, bo niniejszy wpis rozwinąłby się w kilkustronicowy elaborat.

Festung KönigsteinWracając jednak do dziewiętnastowiecznego odrodzenia muzyki bachowskiej trzeba powiedzieć, że przykładem takiej postaci, o której świat nie pamiętałby, gdyby nie ów renesans twórczości Jana Sebastiana jest Matthias Weckmann. Natknąłem się nań przy okazji mielenia w odtwarzaczu płyty poleconej przez znajomego (recenzja owego albumu pojawi się w Klasycznej Niedzieli jeszcze w tym roku, ale to przy specjalnej okazji, więc na razie „sza!”). Jeden utwór, który na wspomnianej płycie się znajduje (na razie nie ujawniajmy jego tytułu, bo jest jedynie przyczynkiem do powstania niniejszego wpisu) spowodował, że zacząłem poszukiwania muzyki Weckmanna. Po nitce do kłębka chciałoby się rzec: leży przede mną album Ricercar Consort z kantatami Matthiasa Weckmanna. Album na tyle wart uwagi, że … zapraszam do działu recenzje.

A na początek znajomości z niemieckim kompozytorem proponuję jego suitę na klawesyn b-moll.

Read Full Post »