Feeds:
Wpisy
Komentarze

Posts Tagged ‘Georgijs Osokins’

Ubiegłoroczne koncerty na Leszno Barok Plus Festival, by tak rzec – podbiły stawkę do granic niemożliwości. Najpierw absolutnie znakomicie Olga Pasiecznik zaśpiewała nam Haendla, i co tu kryć – spowodowała, że w sumie nijaka (no sorry) sala MOK w Lesznie nagle stała się niczym La Scala. A potem… potem nadeszła noc Marco Beasleya. Bezsprzecznie najpiękniejszy koncert ostatnich lat, w jakim uczestniczyłem. Jego program Passacaglia della vita  od pierwszej do ostatniej nuty był kwintesencją magii. Zobrazowaniem czym jest i powinna być dla nas muzyka. Ech…

Wspominam te dwa koncerty nieprzypadkowo. Skoro bowiem rzekło się w tytule o „jedynej takiej niedzieli”… to należy uzasadnić: dlaczego. Otóż, podobnie, jak rok temu na otwarcie leszczyńskiego festiwalu dostajemy zestawienie… uff… zapierające dech w piersiach. Zaczną Sceptus Baroque, ansambl muzyki dawnej, który powstał w roku 2013 jako orkiestra festiwalowa związana z realizacją idei muzycznych realizowanych na festiwalu Barok na Spiszu. W kościele na Zaborowie, z towarzyszeniem dwóch sopranistek wykonają program oparty o materiał bardzo nietypowy –  utwory kompozytorów działających na terenach Meksyku, Boliwii i Peru, głównie w XVII wieku: m.in. Gaspara Fernandesa (1566–1629), Jose Marina (ca. 1619–1699), Francisco Lopez Capillasa (ca. 1615 – 1673), Gaspara Sanza (1640–1710). Choćby z tego względu trzeba przyjść i posłuchać, bo siedemnastowieczna muzyka barokowa rodem z Nowego Świata nawet dziś powinna wzbudzać zainteresowanie każdego melomana.

A dalej? A dalej – wzorem poprzedniego roku – napięcie będzie narastać.

Głównym wydarzeniem wieczoru będzie bowiem STABAT MATER. To najsłynniejsze (Pergolesiego) i to ciut mniej znane (no kto by pomyślał – Vivaldiego), okraszone dodatkowo sinfonią h-moll „Al Santo Sepolcro” RV 169 Rudego Księdza oraz Sinfonia Funebre f-moll Locatellego. Zagra dla nas Capella 1547, festiwalowa orkiestra z Leszna, a zaśpiewają… no właśnie! Jan Jakub Monowid – kontratenor i bardzo lubiana w Klasycznej Niedzieli – Ingrida Gapova. Jej występ w Filharmonii Łódzkiej a zwłaszcza znakomite albumy nagrane we współpracy z Goldberg Baroque Ensemble – ten z kantatami na Boże Narodzenie, czy z przywracaną właśnie potomnym zapomnianą muzyką Johanna Balthasara Feisslicha to taka rekomendacja, że nie wyobrażam sobie, by kogoś mogłoby na tym koncercie zabraknąć. Przypominam: niedziela, 19 sierpnia 2018 roku, godzina 19.30, Kościół św. Jana.

Ach… i gdy już rozanieleni wyjdziecie z wnętrza tej siedemnastowiecznej świątyni… nie ważcie się wracać do domu. W Teatrze Miejskim, od 22.00 (zdążycie, zapewniam, to małe miasto) czeka na Was Georgijs Osokins. Pianista, na którego każdy, kto śledził ostatni Konkurs Chopinowski (w 2015 roku) – winien zwrócić uwagę. Artysta wyrazisty, bezsprzecznie konkretny i pełen ekspresji. Ta osobowość przejawia się zarówno w prezentacji scenicznej, jak i w interpretacji muzyki. Bezwzględnie zatem należy posłuchać, co ma on nam do zaproponowania. Materiał przygotował – by tak rzec – absolutnie porywający: sonatę d-moll K.1 Domenico Scarlattiego, suitę G-dur “Nouvelles Suites de Pièces de Clavecin” Jean Philippe Rameau, a przede wszystkim trzy kompozycje Jana Sebastiana Bacha: Preludium Chorałowe „Nun komm den Heiden Heiland” – Adagio BWV 564, chromatyczna  Fantazja i Fuga  d-moll BWV 903 oraz „Chaconne”  z II Partity d-moll na skrzypce solo, BWV 1004. Czy może być lepsze zwieńczenie pięknego muzyczne dnia niż Bach?

To co? Widzimy się w Lesznie…

Reklamy

Read Full Post »

… na Leszno Barok Plus Festiwalu. A ściślej, się dopiero „porobi”. Jakoś parę dni temu piękna doszła nas wieść, że w Lesznie arie Jerzego Fryderyka Händla zaśpiewa Ingrida Gapova. Której w Klasycznej Niedzieli przedstawiać nie trzeba. A dziś kolejny ważny artysta. No dobra, może raczej „wyrazisty„. W każdym razie do Leszna zawita Georgijs Osokins, postać niezwykle barwna (długo kibicowałem mu na Konkursie Chopinowskim, choć… no dobra, nie czas i nie miejsce). Łotysz ma zagrać Bacha, Scarlattiego i Rameau. Jednym słowem: ŁAŁ! 😉

Jest tylko jeden niewielki problem. Może tak być, że akurat pojadę rowerem ze Świnoujścia do Ustrzyk Górnych. Ech… A teraz posłuchajmy, jak Osokins grał onegdaj Chopina…

Read Full Post »

Dziś kolejny dzień przesłuchań finałowych XVII Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina. Artyści: Eric Lu (który we wcześniejszych etapach grał ładnie, ba, nawet można powiedzieć, że pięknie i na finały zasłużył, ale specjalnie jakoś to mnie nie porwał) z USA, Szymon Nehring (jedyny Polak wśród finalistów) oraz Georgijs Osokins, pianista z Łotwy (który ekspertów w studiu TVP Kultura i radiowej Dwójce wprowadzał swoimi występami w jakiś amok).  Słowem: bardzo różni artyści, prezentujący odmienne style gry. Podobnie jak wczoraj byłem przekonany, że ta najbardziej wyrazista postać – czyli Łotysz – będzie przysłowiowym killerem całego show. Że wyjdzie i zagra tak wyśmienicie, jak  choćby pamiętnego Poloneza As-dur op. 53. Że przyćmi poprzedników i tyle ich będziemy widzieli (pamiętali).

Nic bardziej błędnego. Wspaniale, po prostu wyśmienicie rozpoczął Eric Lu. Cofam wszystko, co złego o nim wcześniej sobie pomyślałem. Tak lekko, wdzięcznie, z wyczuciem i natchnieniem, jak wykonał koncert e-moll nie zagrał jeszcze na tym konkursie żaden pianista. I choć Kate Liu z wczoraj zdecydowanie nie przebił, to na podium zasługuje. Zaraz za Kate. Minimalnie przed Aimi. A Nehring? Cóż. Zachwycił ekspertów. Mnie nie. Jakoś tak walczył z fortepianem, miałem wrażenie, że orkiestra dawała mu fory tam, gdzie mógłby mieć braki. Poprawnie, lepiej niż Chorwat, lepiej niż Koreańczyk z wczoraj (ale dodatkowe punkty ma za pochodzenie). Widocznie spięty, zbyt zgarbiony. Jest finalistą. I to dla niego wystarczająca nagroda.

I na koniec Łotysz. Znowu ta sama sceniczna poza: marynarka, koszula i pewność siebie. Wyszedł i zagrał. I trochę przekombinował. Konkursu nie wygra się zmieniając tu i ówdzie wykonywane dzieło. A koncert e-moll w jego wykonaniu brzmiał inaczej. Jakby mroczniej, chwilami ciężej. To taki romantyzm, w którym Król Olch już zabrał co jego i nie można liczyć, że ktoś nas zratuje przed widmami strzyg i upiorów. Tu inaczej, tam inaczej i … choć słuchało się tego znakomicie, to bardzo, ogromnie się zdziwię, gdyby Osokins wygrał konkurs. Myślę, że nawet jeśli Jury dopuszcza myśli o swobodzie wykonawczej, poszukiwaniu nowego brzmienia, to łotewski pianista poszedł o jeden krok za daleko. Za takie granie nawet należałoby mu się standing ovation, ale… nie na Konkursie.

Jak powinno się grać ten koncert? Ano tak:

Read Full Post »