Feeds:
Wpisy
Komentarze

Posts Tagged ‘Kai Baumann’

… muzycznie – niech zagrają i zaśpiewają tak:

A dlaczego? A dlatego…

Reklamy

Read Full Post »

Gdyby Czesi, będący wówczas de nomine władcami tej części Górnego Śląska wyciągnęli poń swoją ochoczą rękę, nic nie moglibyśmy zrobić. Ostatecznie Rozbark, skąd pochodził nasz kompozytor leżał w obrębie ziem należących w owym czasie do Królestwa Czech. Co to było jednak za królestwo – słusznie ktoś zauważy – skoro rządził nim Niemiec…, hm tu specjalnie bym się nie żołądkował, bo nami, za czasów życia prezentowanego w tej recenzji kompozytora też w sumie rządził Niemiec. Fakt, że Czechami Habsburg, a nami Saksończyk z rodu Wettynów, ale jednak. Gdyby zatem do Gorczyckiego przyznawali się Niemcy, albo Austriacy raczej, też specjalnie nie byłoby jak protestować. Poddany to poddany, coś prawie jak obywatel przecież.

Rzekło się zatem, że w chwili narodzin Grzegorza Gorczycy miejscowość w której żyli jego rodzice była częścią Czech. Trzeba dodać, że zarazem Rozbark leżał w granicach diecezji krakowskiej, a władza kościelna znaczyła wówczas znacznie więcej niż dziś. Sumując ową podległość religijną nie sposób nie zauważyć również pochodzenia. Gorczyca był raczej Polakiem, choć … co-poniektórzy mogliby się zżymać na jego „śląskie” pochodzenie. Przesądźmy zatem: nasz ci on i basta.

Kształcony w Pradze (hm…), potem w Wiedniu (ponownie, hm…) Grzegorz Gorczycki ostatecznie wylądował w Krakowie, gdzie otrzymał święcenia kapłańskie. Następnie wysłano go do Chełmna (tego słynnego zagrabionego przez Krzyżaków po zupełnie nieodpowiedzialnym postępowaniu Konrada Mazowieckiego), gdzie w tamtejsze akademii wykładał przez dwa lata ucząc tak uczniów jak i braci misjonarzy. Wrócił do Krakowa – najpewniej w 1694 roku – gdzie otrzymał funkcję wikariusza katedralnego (już wówczas nazywał się Gorczycki, a nie Gorczyca). Cztery lata po powrocie powołano go na stanowisko  Magister capellae musices Ecclesiae Cathedralis Cracoviensis, dając do zrozumienia, iż muzyka, która go zaprzątała wtenczas ma stać się jego najważniejszym zadaniem. Funkcję tę kompozytor sprawował aż do śmierci. Zmarł Anno Domini 1734, w roku w którym na Wawelu pochowano Jana III Sobieskiego, a wygardłowany przez szlachtę elektor saksoński August III koronował się w dawnej stolicy Polski. Zaczęła się wojna o sukcesję polską, Rosjanie – jak to zwykle oni – musieli wszędzie wsadzić te swoje „trzy grosze”. Generalnie kraj był niespokojny, pogrążony w anarchii, ludzie patrzyli na siebie wilkiem i zastanawiali się, kto kogo jest tu partyzantem. Smutny czas. Więcej… w dziale recenzje.

A grają tak:

Read Full Post »